WHO AM I

ช่างน่ายินดีกระไรหนอที่ข้าพเจ้าจะได้ข้ามเส้นแบ่งกันพรมแดน
มนุษย์ผู้พเนจรได้กลับเป็นมนุษย์ดึกดำบรรพ์ไปในหลายด้าน
เช่นเดียวกับชาวเหล่าผู้เลี้ยงสัตว์ซึ่งเร่รอนไปเรื่อยๆ เช่นชาวเบดูอิน
มีความดึกดำบรรพ์มากกว่าชาวนา หรือผู้ปักหลักแห่ง โอเอซิส
หากคนจำนวนมากเกลียดชังพรมแดนเช่นเดียวกันกับข้าพเจ้าแล้ว
สงครามและพันธนาการทั้งหลายแหล่คงจะต้องปลาสนาไป

ข้าพเจ้าได้สูญเสียเวลาไปตั้งครึ่งค่อนชีวิต
ข้าพเจ้าปรารถนาจะเป็นในสื่งที่ข้าพเจ้าไม่ได้เป็น
ข้าพเจ้าปรารถนาจะเป็นทั้งกวีและชนชั้นกลางในเวลาเดียวกัน
ข้าพเจ้าปรารถนาจะเป็นศิลปินและมนุษญ์แห่งความเพ้อฝัน
แต่ข้าพเจ้าก็อยากเป็นคนดี อยากเป็นคนที่อยู่กับเหย้ากับเรือน
มันเป็นอย่างนี้มาเนิ่นนาน จนกระทั่งข้าพเจ้าตระหนักว่า
มนุษย์ไม่สามารถเป็นทั้งสองอย่างหรือมีทั้งสองสิ่ง

ข้าพเจ้าเป็นผู้พเนจร หาใช่ชาวนาไม่
ข้าพเจ้าเป็นผู้แสวงหามิใช่ผู้สะสม

ผู้พเนจรโดยแท้จะต้องไม่ห่วงคิดถึงบ้าน
แต่ข้าพเจ้ารู้ดีว่าข้าพเจ้าไม่ใช่มนุษย์สมบูรณ์เยี่ยงนั้น
และข้าพเจ้าจะไม่ต่อสู้ดิ้นรนเพื่อความสมบูรณ์อีกด้วย
ข้าพเจ้าใคร่ลิ้มรสของความคิดถึงบ้าน
เช่นเดียวกับข้าพเจ้าได้ลิ้มรสชาดของความเพลิดเพลินใจ

จาก พเนจร (The Wanderer) โดย Herman Hessa

เราจะเกลียดตัวเองมั้ยถ้าเลือกตามใจตัวเอง เป็นการทิ้งครอบครัว ทิ้งความผูกพันธ์ที่ไม่เคยรู้สึก
และเดินไปตามทางที่ใจฝัน แต่ก่อนที่จะรู้สึกเกลียดตัวเองนั้น จะนับหาคนที่เข้าใจเราได้กี่คน การออกมาจาก
โลกใบเก่าที่อยู่มาเกือบทั้งชีวิต เป็นการเสี่ยงไปมั้ย เสี่ยงกับสิ่งที่ไม่รู้ของโลกใบใหม่
โลกใบใหม่ที่หวั่นไหวเสมอยามแรกรู้จัก แต่มีเสนห์่ชวนเข้าไปลิ้มลองเสมอ ความคิดความอยากสัมผัสกับสิ่งที่แตกต่าง
ออกไปเป็นความท้าทายสิ่งไม่รู้ ซึ่งความรู้สึกนี้เป็นอาการของหนุ่มสาวที่ปีกเริ่มแข็งหรือเปล่า อยากโบยบิน ลองมองโลกในมุม
ของตัวเองพิสูจน์ความเชื่อที่ผู้ใหญ่กล่าวๆกันมา
ถ้าเห็นจุดจบ ปลายทางของอุโมงค์ที่ได้เลือกระหว่างโลกที่ตัวเองเชื่อ ผลของมันคุณได้เห็นตัวเองอยู่เพียงลำพัง ไมีมี
คนข้างหลังตัดขาดซึ่งอดีต ที่มา คุณเป็นประชากรคนเดียวในโลกใบนี้ หรือ เส้นทางที่กำลังจะทิ้งมันไปนี้ อันที่โลกใบที่แสน
คุ้นเคย ปลอดภัย แต่เป็นโลกที่คุณเลือกอะไรไม่ได้เลย เดิน นั่ง เข้าแถว ตามเส้นทางที่ถูกสร้างเอาไว้แล้วความเป็นและความตาย
ดูจะไม่มีเส้นแบ่ง อาจประสบความสำเร็จ รุ่งโรจน์ แต่หายใจได้อย่างไม่เต็มปอด
ศีลธรรม จารีตประเพณี คือสิ่งกำหนดความถูกต้อง แต่สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่คนเกิดก่อนสร้างขึ้นมานี่ เส้นทางที่ถูกสร้างเพื่อกำหนดให้
เดินตาม หากเราจะเลือกไม่เชื่อไม่ตามในสิ่งที่คนหมู่มากเชื่อ ความผิดบาปจะทำร้ายเราแค่ใหน เราต้องทำยังไงเพื่อล้างทิ้ง
มันไปได้ วันนี้ขาเราแข็งพอหรือเปล่า วิ่งได้เร็วแค่ใหนกัน ต้องพึ่งแขน ขาหรือปากจากใครหรือเปล่าเป็นคำถามที่ใช้เป็นคำตอบ
ของทางเลือก สิ่งสำคัญเมื่อแรกบินคือความกลัว กลัวที่จะกระโดดออกไปไกลกว่าที่ตัวเองคุ้นเคย กลัวความรู้สึกที่ไม่ถูกต้อง
กลัวความโดดเดี่ยวที่จะตามมา ประเด็นคือวันนี้ตอบตัวเองได้หรือยังว่าต้องการอะไร ค้นพบสิ่งที่ปรารถนาที่จะเป็นหรือโลกใบที่
ไม่กลมของตัวเองเจอหรือยัง
หนทางชีวิตของเช กูวาราผู้เลือกเดินบนทางที่ตน ยึดมั่นและเชื่อถือ และไปไกลเกินกว่าที่ใครคิดว่า วันหนึ่งเขาจะสร้างโลก
ที่เขาเชื่อและให้คนอื่นเดินตามกลายเป็นผู้กำหนดให้คนหมู่มากเชื่อมั่น และปฏิบัติตาม หรือโลกที่ทิมโมธี เทรดเวลล์ หลงใหล
มีสิ่งที่เขารักหมดใจ ทิมโมธีไม่เพียงทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามี เขาไปไกลกว่านั้นเช่นเช ทิโมธีทิ้งรูปกายเพราะ เชื่อว่าตัวเองคือความผิดพลาด เขารู้ว่าเขาคือหมีในร่างคน ไม่มีใครรู้ว่าทั้ง 2 อยากถูกเรียกว่าฮีโร่ หรือไม่ หรืออยากให้
จุดจบเป็นที่เล่าขาน ใครจะรู้พวกเขาแค่ข้ามผ่านกรอบทางบริบทของสังคม ไม่เชื่อว่ามีฝั่งความดีและความชั่ว เพราะนั่นเป็นเพียง
คำๆ หนึ่งที่มนุษย์กำหนดขึ้นมาเรียกกันเอง การดำรงอยู่ซึ่งตัวตนต่างหากที่ถูกค้นพบ ก่อนจะพวกเขาจะเลือกทางเดินแม้ว่า
วันหนึ่งจุดจบของสิ่งที่เลือกอาจไม่มีใครได้คาดคิด นั่นก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เรารู้ว่าพวกเขาไม่แยแสฉากจบนี่เลย
มนุษย์โชคดีเหลือเกินที่มีโอกาสได้เลือก และบางครั้งทางที่เลือกมันไม่ใช่ก็ยังมีที่ให้ยูเทรินกลับ ดังนั้นอย่าได้ตีโพยตีพาย
กับสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตนี่เลย