ไม่คิดเลยจริงๆว่าวันนึงตัวเองจะได้ทำงานในแบบที่ มันไม่ใช่เรียกว่ารัก แต่มันคือสิ่งที่ทำให้เราเป็นเราในวันนี้เคยเป็นกันบ้างมั้ย
ในวัยเด็ก วัยที่ยังไม่สามารถตอบตัวเองได้ว่าโตขึ้นเราจะเป็นอะไร ทำอะไรยังหาตัวเองไม่เจอ ยังไม่รู้ความต้องการของตัวเอง
แค่รู้จักและทำแค่ในสิ่งที่วันนั้นชอบ ชอบก็คือชอบ เพื่อนน้อยเพราะชอบอะไรไม่เหมือนคนอื่น เรียนรู้ที่จะอยู่กับตัวเองในช่วงเวลานั้นเองแต่นี่ก็ไม่ใช่เหตุผลทั้งหมด
มีหลายเรื่องราวที่ทำให้เป็นอย่างนั้น ช่วง ม.ปลายเป็นช่วงผลัดใบของชีวิต มีความสุขที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบแม้มันจะไม่เต็มที่
แต่สิ่งหนึ่งที่ติดตัวเราไปเสมอไม่ว่าจะไปใหนเพื่อนที่อยู่ข้างๆเราเสมอ และสามารถสื่อสารกับเรารู้เรื่องที่สุดคือเครื่องเล่นเทป
ที่ก็ไม่มีเป็นของตัวเองซักที ชอบที่จะไปเดินเล่นที่ TOWER RECORD มากหลังเรียนพิเศษจบ เพลงทำให้เราเป็นคนแบบนี้
อยู่คนเดียวได้ ไม่สนใจใคร ไม่เข้าใจนะว่าผูกพันธ์อย่างนั้นแล้วทำไมถึงไม่ได้เป็นนักดนตรี คงมีเหตุผลเดียวเพราะชอบฟัง
แม้ว่าจะฟังมันไม่รู้เรื่องแต่ก็เข้าใจอารมย์ที่สื่อ วันนี้ได้มาทำในสิ่งที่เป็นตัวเอง โดยโชคชะตาเราคิดว่างั้น ก็ขอให้ดชคชะตา
ให้เราได้พิสูจน์ตัวเองได้สำเร็จเถอะในสิ่งที่วันนี้รู้แล้วว่าตัวเองต้องการอะไร
