เวลาที่เราต้องการใครซักคนนั่งฟังในสิ่งที่เราคิด สำหรับบางคนอาจจะเป็นในทุกเวลา แต่กับบางคนอาจเป็นเวลาที่ต้องการคนนำทาง คำนำทางหมายถึง ถ้อยคำจากคนที่ฟังเราอย่างเข้าใจแล้วพูดคุย ส่งถ้อยคำที่คล้ายเป็นการยื่นมือมาเกาะกุม เคล้าจูงให้เราไปหาจุดหมาย หรือก็ไม่ใช่ กับการเดินทางไกลมีหลายครั้งที่ประสบการณ์ชีวิตที่เคยผ่านก็ไม่ได้ช่วยอะไร เพราะสิ่งที่คิดมันไม่ใช่เพียงแค่จินตนาการเท่านั้น มันอาจหมายถึงการกระโดดข้ามเหวบนภูเขาลูกต่อไป เคยได้ยินว่า ความคิดเหมือนติดปีกถ้าได้อยู่ในที่ที่มีความสุข แวดล้อมรอบข้างด้วยสิ่งที่เป็นในตัวตนของเรา การเดินทางที่ผู้ร่วมทางชอบเดินมากกว่านั่งรถเหมือนกัน
หรือก็ไม่จริง
แต่จริงแล้วมันมีหรือไม่ ความสำคัญอยู่ที่ว่าสุดท้ายเราก้ต้องเดินต่อไป และเพียงลำพังเส้นทางเดินย้าวยาวนี้ คงต้องเจอคนที่มานั่งฟังเราพูด เรานั่งฟังเขาพูด ถูกจูงมือและเป็นคนจูงมือคนอื่น เราต้องเจอมันในตลอดเส้นทาง เพียงแต่ว่าใครซักคนเหล่านั้นมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถได้ยินในสิ่งที่เราพูดโดยที่เรายังไม่เอ่ยปาก เลยก็ได้ซึ่งน้อยคนนัก น้อยคนนัก....
(คนละเรื่อง) ...ความเหงาสำเร็จรูป...
ความเหงาไม่ได้เป็นสสาร ไม่มีตัวตน ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่ามาจักใหน มันมักไม่เข้าใครออกใครมาแบบบาง














