วันพุธที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2551

ช่องว่างในอากาศ

คำนำ (ต้มเปื่อย)


เวลาที่เราต้องการใครซักคนนั่งฟังในสิ่งที่เราคิด สำหรับบางคนอาจจะเป็นในทุกเวลา แต่กับบางคนอาจเป็นเวลาที่ต้องการคนนำทาง คำนำทางหมายถึง ถ้อยคำจากคนที่ฟังเราอย่างเข้าใจแล้วพูดคุย ส่งถ้อยคำที่คล้ายเป็นการยื่นมือมาเกาะกุม เคล้าจูงให้เราไปหาจุดหมาย หรือก็ไม่ใช่ กับการเดินทางไกลมีหลายครั้งที่ประสบการณ์ชีวิตที่เคยผ่านก็ไม่ได้ช่วยอะไร เพราะสิ่งที่คิดมันไม่ใช่เพียงแค่จินตนาการเท่านั้น มันอาจหมายถึงการกระโดดข้ามเหวบนภูเขาลูกต่อไป เคยได้ยินว่า ความคิดเหมือนติดปีกถ้าได้อยู่ในที่ที่มีความสุข แวดล้อมรอบข้างด้วยสิ่งที่เป็นในตัวตนของเรา การเดินทางที่ผู้ร่วมทางชอบเดินมากกว่านั่งรถเหมือนกัน
หรือก็ไม่จริง
แต่จริงแล้วมันมีหรือไม่ ความสำคัญอยู่ที่ว่าสุดท้ายเราก้ต้องเดินต่อไป และเพียงลำพังเส้นทางเดินย้าวยาวนี้ คงต้องเจอคนที่มานั่งฟังเราพูด เรานั่งฟังเขาพูด ถูกจูงมือและเป็นคนจูงมือคนอื่น เราต้องเจอมันในตลอดเส้นทาง เพียงแต่ว่าใครซักคนเหล่านั้นมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถได้ยินในสิ่งที่เราพูดโดยที่เรายังไม่เอ่ยปาก เลยก็ได้ซึ่งน้อยคนนัก น้อยคนนัก....


(คนละเรื่อง) ...ความเหงาสำเร็จรูป...


ความเหงาไม่ได้เป็นสสาร ไม่มีตัวตน ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่ามาจักใหน มันมักไม่เข้าใครออกใครมาแบบบาง


วันศุกร์ที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2551

ระหว่างสวย กับกินอร่อย

PACKAGE DESIGN

Made in japan อีกแล้วครับท่านซึ่งเห็นเช่นนี้แล้ว รู้สึกชื่นชม Design Tredition จริงๆเห็นอย่างนี้คิดถึงอะไรคับ ช่ายยยยย1 ตำบล 1 ผลิตภัณฑ์ของบ้านเราเลย นี่คือสิ่งที่ขาดหายไปนั่นเองจึงเกิดคำถามที่ว่าไม่มีใครคิด กรือคิดกันไม่ได้ หรือไม่เห็นความสำคัญของการDesignหรือทั้งหมดเพราะขาดการสนับสนุนจากทางรัฐจริงๆนะ มันเหมือนกับเราทำกับข้าวนี่หล่ะความสำคัญของการทำ บางคนอาจบอกว่าขอแค่ของอร่อย ยังไงก็มีคนติด แต่เป้าหมายของการทำคืออยากให้อาหารของแต่ละที่เป็นที่กล่าวถึงเป็นทั้งของฝากที่เป็นตัวแทนของแต่ละบ้านๆ หรือแต่ละภูมิภาค ซึ่งไม่ใช่แค่คนในบ้านที่หาซื้อกินนะแต่คนต่างบ้านต่างถิ่นที่เขามาล่ะ นั่นคือเป้าหมายที่คุณนึกถึงใช่หรือไม่ หรือคนทำไม่เข้าใจเข้าใจคำว่าหน้าตา สัญลักษณ์....คงไม่มีใครไม่เข้าใจหรอก หากเคยไปญี่ปุ่นของฝากที่ขายกันที่สนามบินบ้านเขา(คล้ายกันทั้งโลกล่ะมั้ง) สิ่งที่ต้องซื้อเป็นของฝากเลยคือพวกขนมโมจิทั้งหลายไอ้รสชาติของขนมมันก็งั้นๆ อะนะ แต่ที่ทุกคนต้องซื้อมาฝากคนที่บ้านทุกที ก็เพราะอยากบอกให้รู้ว่าชั้นไปญี่ปุ่นมานะยะ และบางคนซื้อเพราะอยากได้เพจเกจกล่องอ่ะ บอกว่ามันสวยดี น่าเก็บอ่ะนะ....เฮ้อบ้านเรา 1ตำบล 1ผลิตภัณฑ์ ไทยกิน ไทยใช้ ไทยเจริญ...

คิถึงบะจ่างบ้านเรา
Photobucket
Photobucket
Photobucket

กาละแม ข้าวต้มลูกโยน
Photobucket
Photobucket
Photobucket
นี่ก้อ แหนม ถ้าเป็นบ้านเรานะ
Photobucket
ข้าวหลามหนองมน มาแล้วกั๊บ
Photobucket
Photobucket
Photobucket
นี่จะเป็นอะไรดีล่ะ
Photobucket
Photobucket
Photobucket